Piet Hest: “Het vuur voor de muziek hield me op de been”

  • Geschreven door Robby van der Zande
  • Categorie: Interviews
  • Hits: 4739

Veteraan was beroepsmuzikant in dienst van defensie

Oorlogen worden altijd groots besproken in het nieuws, maar de verhalen achter 'de oorlog' komen veel minder vaak aan bod. Voor zover er 'de oorlog' is, want voor iedere militair is zijn of haar uitzending anders. Door het gebied waar naartoe gegaan wordt, de situatie, de gebeurtenissen, maar vooral ook door de eigen persoonlijkheid en insteek. In deze serie belichten we iedere keer een veteraan en diens verhaal.

Bij veteraan Piet Hest is het dé grote vraag: was hij militair, of toch muzikant? Dat alles heeft te maken met hoe je het bekijkt. Hest meldde zich op zeventienjarige leeftijd aan voor het leger, om zo een kans te krijgen professioneel met muziek aan de slag te gaan. “Toen ik me in Brussel als muzikant aanmeldde, stonden ze wel raar te kijken,” herinnert hij zich als de dag van vandaag.

In die periode had Wilhelmina net het muzikantenkorps in het leven geroepen. Voor Hest was aanmelden dan ook een keus voor de muziek, niet voor de militaire carrière met alle bijbehorende trainingen, gevaren en verplichtingen. Die bestonden uit een korte militaire trainin, om een wapen te kunnen hanteren, en vervolgens een muzikale opleiding bij de Irish Guard (paleistroepen) in Engeland.

Een muzikaal avontuur? Zeker! Maar ook hard werken, weet Hest: “We moesten er elke dag vroeg uit en al om negen uur repeteren. We kregen bovendien veel exercities. Het regime was erg streng en we werden gedrild. Tjah, je moet geen gekke dingen doen bij die Guards.”

Na de trainingen kon het gezelschap naar Nederlands-Indië. “We hebben geluk gehad dat Japan gecapituleerd was, anders hadden we daarheen gemoeten.” Maar Nederlands-Indië was geen pretje, weet de veteraan. “We zijn goed weggekomen met de politionele acties.”

Gevochten
Piet Hest hekelt het romantische beeld dat er van muzikanten in het leger is. “Hebt u gevochten? , vroegen ze altijd toen ik terug in Nederland was: Nee, ik zat bij het muziekkorps.” Het frustreert de oud-militair tot op de dag van vandaag. “De chauffeurs en die mensen doe voor je zorgen, moeten er ook zijn. Het knaagt nog steeds dat mensen daar niet goed over nadenken.”

Geleden
Om zichzelf nu neer te zetten als iemand die zwaar geleden heeft, gaat Hest wat ver, maar dat het niet altijd even comfortabel was, laat de veteraan wel doorschijnen. “Soms moesten we er om drie uur uit. Dan werden we met een vrachtwagen met mitrailleur voorop ergens naartoe gebracht. En daar waar je naartoe ging, zou je onder schot genomen kunnen worden. Vervolgens moesten we spelen op een plek waar een kapitein bevorderd werd. Daarna bij een begrafenis van twee jongens die gesneuveld waren. Dat waren twee werelden. Wat me op de been hield? Het vuur voor de muziek.”

Boek
Veel over zijn militaire tijd heeft hij nooit gepraat, want zijn leven draaide altijd om het maken van muziek. Toch uitte hij zijn verhaal deels in ‘de kroniek van de drumband.’ Een 260 pagina’s tellend boek met veel foto’s waarbij hij auteur van der Linden ondersteunde. Ook tijdens het Veteranen Ontmoetings Centrum, elke tweede zaterdag van de maand in Het Zwijnshoofd, wordt er over het veteranenverleden gesproken. Muziek maken is er voor Piet Hest door zijn gezondheid amper bij, maar hij zingt nog elke dag. In Moermont heeft hij het prima naar zijn zin. “Ik was natuurlijk liever thuis, maar ze zorgen goed voor me” , drukt hij op het hart.

Actualiteiten met een militaire achtergrond, zoals een steekpartij op een Britse en Franse soldaat, maken nog altijd indruk bij hem, maar ook de afdeling. “We leven mee met de familie, het slaat hard aan.” Volgens Hest is Nederland de afgelopen jaren gelukkig sterk veranderd als het om aanzien van veteranen gaat. “In Engeland en Amerika leeft het natuurlijk veel meer, daar heb je het militarisme.” Gelukkig krijgt het voor zijn gevoel ook hier steeds meer een plek, en het is zijn hoop dat dit verhaal er een bijdrage aan levert.

Gerben van Es: "Ik doe het voor mijn collega's"

  • Geschreven door Robby van der Zande
  • Categorie: Interviews
  • Hits: 2465

Militair diende in Afhanistan, Irak, Cyprus en reist voor defensie wereld rond

Gerben van Es is fotograaf bij defensie, hij staat ondermeer bekend als de persoon achter het vermeende lek naar de NOS.Oorlogen worden altijd groots besproken in het nieuws, maar de verhalen achter 'de oorlog' komen veel minder vaak aan bod. Voor zover er 'de oorlog' is, want voor iedere militair is zijn of haar uitzending anders. Door het gebied waar naartoe gegaan wordt, de situatie, de gebeurtenissen, maar vooral ook door de eigen persoonlijkheid en insteek. In deze serie belichten we iedere keer een veteraan en zijn verhaal.

Gerben van Es is zo’n persoon met een verhaal. Sterker nog: hij is een militair die de verhalen van collega’s vertelt. Dat doet hij niet met woorden, maar door middel van fotografie én videobeelden. Met dat laatste haalde hij het NOS journaal en zorgde hij ervoor dat zijn collega’s en hun missie even in het middelpunt van de belangstelling stonden. Zelf hoeft hij niet zo nodig in the picture te staan, maar hij wil wel graag het maximale uit zichzelf halen en geven voor zijn land.

Zijn vader zat vroeger bij defensie en vormde daarmee een voorbeeld voor hem, maar zijn motivatie om bij het leger te gaan? “Het zijn bekende woorden, avontuurlijk en iets voor mijn land doen”, lacht Gerben. Een woord is hij vergeten en dat is trots, wat diverse malen in het interview voorkomt.

Na diverse omzwervingen is hij sinds 2002 fotograaf voor defensie en bepaalt hij deels welke beelden er van het leger gemaakt worden. Gerben is zich tijdens het gesprek dan ook goed bewust van wat hij beter wel en beter niet kan zeggen. Zijn woorden worden zorgvuldig gewogen. Toch heeft hij bij het doen van zijn werk weinig restricties. “Ik heb best veel vrijheid. Ik maak de foto’s, ik selecteer ze, ik bewerk ze én ik stuur ze op.”

Onder de afbeeldingen veel verschillende facetten van defensie en bewust geen censuur. Het beeld dat dit wel gebeurd, levert hem soms frustraties op. “Burgerjournalisten bekritiseren het soms, ons werk is in vele ogen propaganda.” Waar de krijgsmacht de ambities en richting van de politiek volgt, heeft de pers volgens hem een eigen agenda. “Ik hoef niet te scoren, ik heb een vaste baan” , klinkt het stellig.

Vooroordelen
Gerben kan zich als fotograaf boos maken om de vooroordelen. “Ik wil binnen die kaders die er zijn zo mooi en volledig mogelijk mijn werk doen, met trots voor dat werk natuurlijk.” Zo is hij ook verantwoordelijk voor de befaamde beelden uit Kala Kala in Uruzgan, die vijf minuten lang het NOS journaal behelsden.

NOS
“Mensen denken vaak dat ik deze gelekt heb, maar ik heb ze met toestemming van defensie aan de NOS gegeven. Die zijn over de beelden met de defensietop gaan praten.” In detail kan en wil hij er niet over uitweiden, maar het videomateriaal heeft volgens hem een belangrijke bijdrage geleverd aan het beeld dat men van de Nederlandse militairen heeft. “Mede dankzij het filmpje hebben ze een gevechtsonderscheiding gekregen.”

Het videomateriaal belichtte ook de gevaren waar de militairen aan bloot stonden. Het nieuws van de doden was daarvoor natuurlijk in Nederland bekend, maar drong niet helemaal door. “Als niemand het ziet, herkennen ze het niet.” Uitnodigingen om over de beelden te komen praten in talkshows, sloeg hij af. “Maar ik ben wel trots een bijdrage te hebben geleverd aan de beeldvorming van deze missie. “
Motivatie
Zijn motivatie voor het werk is in altijd helder geweest: “Ik doe het voor mijn collega’s. De mannen en vrouwen die het zware werk doen. Daar ben ik ook super trots op.” De gedachte dat hij alleen plaatjes schiet, is onterecht. Als militair is hij ook getraind om gevechten aan te gaan, sterker nog: Gerben haalde ooit de befaamde rode baret en belandde tijdens zijn carrière een aantal keer in conflictsituaties. Bang is hij niet, maar opzoeken doet hij zeker niet: “Als je weet wat het is, zoek je het niet meer op. Als je nu zegt: we gaan weer een partijtje in een hinderlaag liggen en Taliban beschieten, liever niet!”

Gerben fotografeert ook buiten zijn dienst en dat werk is momenteel te zien in Les Vedettes onder de naam ‘Seized.’ De foto’s zijn vooral close-ups van objecten die aangetast zijn door de tand des tijds, welke hij tegenkomt tussen zijn werkzaamheden door. Een militair, met oog voor detail.

Barry Jacobs: "Ik heb altijd het gevoel gehad om voor dingen te moeten knokken"

  • Geschreven door Robby van der Zande
  • Categorie: Interviews
  • Hits: 3685

Barry Jacobs heeft altijd het gevoel gehad ergens voor te moeten vechtenBarry Jacobs diende in Afghanistan en Irak

Oorlogen worden altijd groots besproken in het nieuws, maar de verhalen achter 'de oorlog' komen veel minder vaak aan bod. Voor zover er 'de oorlog' is, want voor iedere militair is zijn of haar uitzending anders. Door het gebied waar naartoe gegaan wordt, de situatie, de gebeurtenissen, maar vooral ook door de eigen persoonlijkheid en insteek. In deze serie belichten we iedere keer een veteraan en zijn verhaal.

Daarmee beginnen we bij Barry Jacobs. Halverwege 2012 verliet hij defensie en inmiddels is hij actief bij SABIC in Bergen op Zoom. Daarnaast kennen veel mensen Barry als raadslid van de VVD. Officier én politieke aspiraties? Geen logische keuze, of toch wel?

Jeugd
Alles vindt zijn oorsprong in Barry's jeugd. "Mijn ouders gingen uit elkaar en mijn vader is op jonge leeftijd overleden. Ik heb altijd het gevoel gehad om voor dingen te moeten knokken. Als je wat wilt bereiken, dan zul je je daarvoor moeten inzetten. Je moet immers zelf iets van je leven maken!"

Hij volgende het atheneum op het Molleryceum in de tijd dat Bosnië veelvuldig in het nieuws was. Dat was voor hem één van de motivaties om in het leger te gaan. "Na het atheneum leek de Koninklijke Militaire Academie (KMA) de logische keuze. Ik legde de lat hoog en wilde een uitdaging. Niet alleen op mentaal, maar als infanterist ook op fysiek niveau."

WTC
Barry doorliep de opleiding met veel plezier en ronde deze in september 2001 af. Nog steeds met een uitzending naar Bosnië in het achterhoofd. In die periode nam hij deel aan een oefening met nieuw materiaal in Duitsland. "Er was daar een tent met grote TV schermen. Daar zagen we hoe de vliegtuigen in het WTC vlogen. We keken elkaar aan en zeiden, we gaan helemaal niet naar Bosnië, maar Afghanistan."

Aanslag
Zijn eenheid werd gestationeerd in Kabul. "Ik had de verantwoordelijkheid over een eigen gebied, Bagrami, daar woonde 80.000 man. Bij het maken van de planning zorgde ik ervoor dat er 24/7 een groep in het gebied was, met minimaal ook 's nachts één patrouille. " De uitzending verliep voorbeeldig en slachtoffers vielen er gelukkig niet. "We hebben als peloton één aanslag gehad. De hulplading ging wel af, maar de hoofdlading niet, we hebben geluk gehad."

Zijn tweede uitzending naar Irak was heel anders dan de missie in Afghanistan. In Irak werd hij verantwoordelijk voor de beveiliging van de bataljonscommandant. Barry werd gestationeerd in Al-Muthanna , een Sjiitische provincie. "Ze waren blij met onze aanwezigheid, ook op plekken waar het af en toe iets spannender werd." Tijdens zijn taak als 'beveiliger' reisde hij veel en ontmoette hij ouverneurs, hoofden van de politie en andere belangrijke personen.

Beide missies hebben hem gesterkt in zijn keuze voor Defensie. "Ik ben trots dat ik een bijdrage aan de conflicten van mijn generatie heb kunnen leveren", klinkt het stellig. Een gezin met twee jonge kinderen én minder carrièrekansen in het leger deden hem desalniettemin besluiten uit dienst te gaan.

"Ik heb het om ideële reden gedaan, om mijn steentje bij te dragen aan wereldvrede. Oké, dat klinkt ook wat overdreven. Vrede en veiligheid" , lacht hij. Dat idealisme komt eveneens naar voren bij de politiek. "Als raadslid draag ik op mijn manier bij aan mijn omgeving, niet met een wapen natuurlijk. Ik ben verschrikkelijk blij dat ik gemeenteraadslid mag zijn, als is het maken van keuzes soms lastig."

In beide functies deelde hij één filosofie. "Je moet mensen helpen als ze het zelf niet kunnen, maar een schop onder hun kont geven als ze niet willen." Het leger mist hij niet, maar als er morgen een telefoontje voor een uitzending komt, weet hij dat het wel zal gaan kriebelen. Met een gezin thuis, is de keuze echter snel gemaakt.

Subcategorieën

Door het gebruik van cookies kunnen we je beter van dienst zijn. Accepteer de cookies om optimaal van onze diensten gebruik te maken.
Meer informatie Ok Weiger